Bir sevda ikliminin soğuğunda elleri üşüyen bir genç varmış.
Donan parmakları adedince civcivleri, civcivlerinin sapsarı tüyleri adedince duaları varmış.
Uzak diyarları süsleyen, masmavi semayı kaplayan hayalleri, hayallerini süsleyen aşkın en derininde rengarenk ahenkleri yaşarmış.
Evet, bir varmış bir yokmuş.
Bir Yaradan varmış bir de yokluk.
Bir elinde mutluluk diğer elinde hüzün.
Bir gözünde sevda bir gözünde nefret.
Nefreti de yarım kalanlaraymış elbet…
Zaman içinde yuvarlanmış durmuş, akrebi katmış ardına yelkovanla dostluk kurmuş.
Gün gelmiş kendini ıssız diyarlarda bulmuş.
Göller aşmış yürümüş, çöllere gelmiş dili damağı kurumuş.
Gönlünü tam ortasından vuran sevdalarda durulmuş.
Uzun yollar ardından dağlara yuvasını kurmuş.
Günler aylarda yorulmuş, aylar yıllara doğrulmuş.
Zaman olmuş ki sakallarda kir, gözlerinde her şey bir olmuş.
Düşünmüş semaya bakarak.
Dalmış aşkın cefasına, hüznü çekip ağlayarak.
Bulutlarla oynamış gözyaşları, damla damla düşmüş yeryüzüne…
Islanmış sonra saçları, dağılmış berrak berrak.
Gel zaman git zaman azığına katmış aşkı.
Atmış azığını omzuna, devam etmiş yollara.
Sonra dökülmüş dilinden o meşhur şarkı.
Veda etmiş ağaçlara taşlara, eyvallah eylemiş o bembeyaz bulutlara.
Bin bir güzellik görmüş, gördükçe kendine dönmüş, döndükçe kendini inşa eylemiş.
Her güzelliği resmeden gözleri hakikate nail olmuş.
Hangi sevdaymış onu yollara atan kendine sormuş.
O yâr mıydı kalbine yâran, yoksa yâri Yaratan mıydı kalbini saran.
Sormuş bir bir ve bakmış bir kez daha semaya.
Ve semanın en derinliklerinden bir ses duymuş.
Kendi sesiymiş bu ses.
Kendi nefesiymiş bu nefes.
Sonra anlamış ki Enes.
Aslında aşk hep yüreğinde dururmuş…
Enes Yasin BAY