Mescid-i Aksa’da özlediğim o vakitleri,
Unutamaz oldum, uyutmaz oldu acılar beni.
Kadın, çocuk demeden süren bu kanlı savaşı,
Tutamadık elini, duyamadık sessiz çığlığını!
Bir anne için en ağır yük; kollarında cansız beden,
Kötü yaptığıyla kalır sanma, bulur elbet eden.
Kan gölüne dönmüş sokaklar, sen dönersin camiden,
Eşlik edemedik sana, duyamadık sessiz çığlığını!
Cehaletimden utandım, seni toprağınla yargılarken,
İnsanlık sustu, bebekler katledilirken.
Yine de “ah” demezsiniz, Tevhid ile direnirken,
Yanında olamadık, duyamadık sessiz çığlığını!
Toprağa düştü cemre misali usulca gözyaşlarım,
Kan değil, çiçek açsın artık bu toprakta yarın.
Bitsin bu zulüm, özgürlüğe koşsun dostlarım,
Dualarımız sizinleydi hep, duyduk sessiz çığlığını