Cahit ZARİFOĞLU (1940-1987)
1940’ta Ankara’da doğdu. 7 Haziran 1987’de İstanbul’da öldü. Siverek’te (Diyarbakır) okula başlayan Zarifoğlu, ilkokulu Kahramanmaraş’ta İsmet Paşa ve Necatibey ilkokullarında tamamladı. Ankara’nın Kızılcahamam ilçesinde başladığı ortaokulu Maraş Lisesi’nin orta kısmında tamamladı.
1955 yılında liseye başlayan Zarifoğlu, edebiyat ve matematik derslerini verememesi sebebiyle
Maraş Lisesi’ni 1961 yılında bitirebildi. Aynı yıl İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Alman Dili ve Edebiyatı Bölümü’ne girdi.
1962’de tek sayı çıkan Açı dergisini yayınladı. İlk şiiri sayılabilecek “Berdücesi-1962” yine bu dergide yayınlandı. Tam on yıl süren üniversite öğrenimini 1971 yılında tamamlayabildi. 1975’te Makine Kimya Endüstrisi’nde memuriyete başladı. 1976’da TRT’de mütercim sekreter oldu. 1983’te TRT İstanbul Radyosuna atandı.
1976’da Berat Hanım’la evlendi. Nikâh şahidi Necip Fazıl’dı. Diriliş, Papirüs, Yeni Dergi, Türk Dili, Soyut ve Edebiyat dergilerinde şiirleri yayınlanan Zarifoğlu, Aralık 1976’da Rasim Özdenören, Erdem Bayazıt, Âkif İnan ve Alaaddin Özdenören’le birlikte Mavera dergisi ve Akabe Yayınları’nın kurucuları arasında yer aldı.
İlk kitabı İşaret Çocukları hakkında ilk yazıyı Sezai Karakoç kaleme aldı. İmge ve bilinç akışına verdiği önemle, gramere meydan okuyan söz dizimi ile Türk şiirinin en özgün şairleri arasında yer aldı.
İkinci Yeni şairlerinden Ece Ayhan, Türk şiirinde şiirde yapı sorununu en iyi kavrayan şair olarak Cahit Zarifoğlu’nu gösterdi.
KİTAPLARI
Şiir: İşaret Çocukları (1967), Yedi Güzel Adam (1973), Menziller (1977), Korku ve Yakarış (1985), Hikâye: İns (1974)
Roman: Savaş Ritimleri (1985), Anne (1991, Savaş Ritimleri’yle birlikte).
Günlük: Yaşamak (1980).
Deneme: Bir Değirmendir Bu Dünya (1986), Zengin Hayaller Peşinde (1999).
Tiyatro: Sütçü İmam (1987). Söyleşi: Konuşmalar (tarihsiz), Okuyucularla
(2010). Mektup: Mektuplar (2010).
SULTAN
Seçkin bir kimse değilim
İsmimin baş harfleri acz tutuyor
Bağışlamanı dilerim
Sana zorsa bırak yanayım
Kolaysa esirgeme
Hayat bir boş rüyaymış
Geçen ibadetler özürlü
Eski günahlar dipdiri
Seçkin bir kimse değilim
İsmimin baş harflerinde kimliğim
Bağışlanmamı dilerim
Sana zorsa yanmaya razıyım
Kolaysa affı esirgeme
Hayat boş geçti
Geri kalan korkulu
Her adımım dolu olsa
İşe yaramaz katında
Biliyorum
Bağışlanmamı diliyorum
