Tevfik Fikret Hasta Çocuk şiiri

Vücudu âteş içinde, dalıp dalıp gidiyor.

İlaçların da mı tesiri kalmamış acaba?

Sekiz gün oldu…

— Merak etmeyin hanım, hummâ…

— Hayır, Hudâ’ya emanet, neden merak edeyim?

Fakat kuzum, ne kadar olsa ben de vâlideyim!

Sekiz gün oldu, hararet devam edip duruyor.

Bakın, nabızları biçarenin nasıl vuruyor.

Sarardı, korkuyor insan bakınca ellerine.

— Üzülmeyin siz efendim, gelir çabuk yerine;

Çocuktur o…

— Gece pek çok sayıklıyor.

— Ne zarar!

— İlaç verir misiniz?

— İstemez…

Kadın ağlar.

Zavallı anne şu bir tek hediyye-i ömrün

Saadetiyle garik-i sürur iken daha dün,

Bugün başında nigehbân-ı pür-teessürdür.

Mezar gibi oda samt ü sükun ile pürdür.

Nedir iniltisi hâriçte bâd-ı sermânın?

Bükâsı hastaya âit midir şu bârânın?

Teesürât-ı beşerden gelir mi dehre melâl?

“Zehi tasavvur-ı bâtıl, zehî hayal-i muhâl”

— Ninem…

— Ne var güzelim?

— Kaldırın şu perdeleri;

Kefen midir nedir onlar?

Yine sudâ-ı seri

Yatakta hastayı çıldırtıyor, sayıklatıyor;

Kadın bu sözleri duydukça ağlayıp yatıyor.
Zavallı annecik ümmid ü bim içinde tebâh
Önünde gözlerinin bir yığın türâb-ı siyâh;
Görür o toprağa üftâde nûr-ı didesini,
Mezar iniltisidir zanneder boğuk sesini
Kılar yetimi için hâlikından istimdâd,
Yetimeler gibi eyler için için feryâd
Bu dul kadın bir o mahsul-i ömr için yaşıyor;
Onun kemâline ait ümitler taşıyor.

— Ninem!
— Nedir meleğim?
— Ağlıyor çocuklar, bak…
Bırak, bırak beni arsız çocuk!.. Ninem, toprak!

— Sayıklıyor yine Yarabbi sen esirge bizi;
Bağışla yavrumu, onsuz bırakma lânemizi!

Zavallı anne soluk bir likaa-yi şefkattir;
Bugün sekiz gün, o mehcûr-ı hâb ü rahattır
Yegane şevk- fuâdı yatakta bî-dermân,
Onun ümid-i halâsıyle ruhu pür-helecan
Tutup hayalini âgûş-ı iktirâbında
Gezer bütün gece etraf-ı câmehâbında
Bu kim bilir ne kadar böyle berdevâm olacak,
O yaşlı gözlerine uykular haram olacak;
Çocuk açılmayacak belki uykusundan hiç…

— Sakın hanım, bu fena hissi etmeyin terviç;
Bakın, hava ne güzel açtı, incilâ buldu;
Deminki velvele, şiddet sükûnpezir oldu
Bulur, çocuk da şifâlar, olursunuz mesrûr;
Hüda büyüktür, eder mâtemi mübeddel-i sûr…

Çocuk, o şimdi kavî bir civan fakat mâder,
Zavallı, üstüne hâlâ çocuk gibi titrer.