Beş Hececiler’in Şiire Bakış Açısı
Şiire I. Cihan Harbi sonrasında Millî Mücadele (1919-1922) dönemlerinde başlayan, Cumhuriyet devrinde ise Türk edebiyatında adlarını duyuran hececiler, Anadolu’nun sıradan insanlarını şiirlerinde yansıttılar.
Şiirlerinden vatan sevgisi, doğa güzellikleri, milli kahramanlık gibi hususlar temel başlıklarıdır.
Aruzu bırakarak şiirlerinde geleneksel ölçümüz heceyi kullanmaya başlamışlardır. Hececiler, dönemin Milli Edebiyat Akımından etkilenmiş ve şiirlerinde heceyi tercih etmişlerdir. Şiirlerinde abartılı dilden kaçmışlar, sadeliği ve ağdalı dilden uzak durmayı tercih etmişlerdir.
Beş hececiler aslında ilk şiirlerinde aruzu kullanmışlardır, ancak daha sonra heceye yönelmişlerdir. Hece vezni ile beraber serbest müstezat yazmayı da denediler. Müstezat, “Her dizesine bir küçük dize eklenmiş divan edebiyatı nazım türü”dür.
Beş Hececiler, dizelerinde dörtlük temeline bağlı kalmadılar, bu anlamda değişik biçimlere yer verdiler. Düzyazıyı şiire aktardılar. Bu yaklaşım, şiirimizde tutmuş ve devam etmiştir.
Beş Hececiler şu isimlerden oluşuyor:
Faruk Nafiz Çamlıbel (1898-1973)
Halit Fahri Ozansoy (1891-1971)
Yusuf Ziya Ortaç (1895-1967)
Orhan Seyfi Orhon (1890-1972)
Enis Behiç Koryürek (1892-1949)
Faruk Nafiz Çamlıbel’in Eserleri
Gönülden Gönüle, Han Duvarları, Dinle Neyden, Kahraman, Çoban Çeşmesi, Bir Ömür Böyle Geçti, Elimle Seçtiklerim, Heyecan ve Sükun Tiyatroları: Özyurt, Canavar, Akın.
Halit Fahri Ozansoy’un Eserleri
Cenk Duyguları, Baykuş, Efsaneler, Hayalet.
Yusuf Ziya Ortaç’ın Eserleri
Bir Rüzgar Esti, Akından Akına, Yanardağ, Aşıklar Yolu.
Orhan Seyfi Orhon’un Eserleri
Fırtına ve Kar, Gönülden Sesler, Peri Kızı İle Çoban, O Beyaz Bir Kuştu.
Enis Behiç Koryürek’in Eserleri
Miras ve Güneşin Ölümü
Müslüm IŞIKLAR-ankaraedebiyat.com.tr
